Als je me toelaat, manipuleer ik je. Ik speel met je gevoelens.

Ik kan je pijn doen, ik kan je aan het huilen maken, aan het lachen, aan het zuchten van genot.

Maar mijn woorden hebben geen enkel effect op hem. En al helemaal niet als ik degene ben die hem smeekt. Die hem vraagt weg te gaan.

Hij is er altijd. Kijkt. Wacht.

En ik kan maar niet wegkijken.

Het enige wat ik wil, is dat hij dichterbij komt. Dichter bij mij.

Het was niet mijn bedoeling om verliefd te worden.

Maar dat is toch gebeurd en nu kan ik maar niet wegblijven.

Ik ben betoverd door haar glimlach, haar ogen, de manier waarop ze beweegt.

De manier waarop ze zich uitkleedt…

Ik blijf maar kijken. Ik blijf maar wachten. Net zolang tot het moment komt waarop ik haar de mijne kan maken.

En als dat eenmaal is gelukt, laat ik haar nooit meer gaan.

Zelfs niet als ze me smeekt om haar vrij te laten.