در جهانی که زایش از یک حقیقت زیستی به ابزاری برای قدرت تبدیل شده، جسم انسان دیگر متعلق به خود نیست. پروسه انسان، تازه‌ترین اثر نیما شهسواری، با زبانی نمادین و فلسفی، به نقد زیست‌سیاسی نظام‌هایی می‌پردازد که بر بدن انسان‌ها حکومت کرده و آن را به چرخه‌ای از تولید و کنترل بدل ساخته‌اند.

این کتاب، خواننده را به عمق پرسش‌هایی بنیادین می‌برد:

•آیا اختیار بر بدن، یک توهم اجتماعی است؟

•چگونه مفهوم باروری در نظام‌های سلطه‌گر از یک حق طبیعی به یک اجبار اجتماعی تبدیل شده است؟

•آیا رهایی از این چرخه‌ی تحمیلی ممکن است، یا تمام اشکال آزادی پیشاپیش مسدود شده‌اند؟

پروسه انسان، با رویکردی فلسفی و شاعرانه، مفاهیم سرکوب، اختیار و مقاومت را بررسی کرده و خواننده را به تفکر درباره‌ی مرزهای قدرت و فردیت انسانی دعوت می‌کند.

در میان انباری تاریک و نمور، جایی که صدا را در خود می‌بلعید و نگاه را به خود می‌خواند، در میان کورسویی از ندیدن‌ها، آنجا که از میان حفره‌های کوچک سقف، نور کم‌سویی از خورشید می‌تابید، زنانی به دور هم ایستاده بودند.

زنان پریشان و دیوانه به یکدیگر می‌نگریستند و با اضطراب بسیار، وردهایی را زیر لب می‌خواندند.

کمی آن‌سوتر از آنان، تعدادی مرد ایستاده بودند؛ بیشترشان در حال دود کردن سیگار بودند و دود را مستقیم به صورت یکدیگر فوت می‌کردند، از این اغنای مه در میان آسمان آرام می‌گرفتند.

آنان آمده بودند تا با گام‌هایی در زمین به خاک بمانند و در آن شوند.

زنانی که به پیکره‌های بی‌جان آنان چشم دوخته بودند، دریافتند که باید بر این انتظار وانفسای بی‌انتها ادامه دهند.

در میان همین نگاه‌های آلوده و درهم، مردی با اضطراب وارد شد و جمعیت را نهیب زد؛ او فریادکنان آنان را فراخواند تا خود را به بیرون از انبار برسانند.

زنان دستپاچه، خود را به بیرون درب‌ها می‌رساندند، می‌دویدند و مردها ابتدا به سکون نظاره کردند، اما به فراخور هیجان مانده در گام‌هایشان، فریادکشان بیرون دویدند و خاکی به پا کردند.