Ik werd doorgegeven als een ruilmiddel — verkocht, verhandeld, afgedankt. Ze noemden me "een lelie", breekbaar en tragisch, iets om naar te kijken maar nooit echt aan te raken. Totdat Killian kwam. Hij keek niet naar me alsof ik een geschenk was. Hij keek naar me als een puzzel waarvoor hij het laatste stukje al in handen had. Ik weet niet waarom hij me uit de greep van Alberto heeft gered, of wat hij daarvoor terugverwacht. Ik weet alleen dat ik me onder zijn blik… gezien voel. En dat maakt me banger dan ik me ooit heb gevoeld toen ik onzichtbaar was.

Ik heb haar niet genomen voor de liefde. In die onzin geloof ik niet. Ik nam haar omdat niemand mij vertelt wat verboden terrein is. Alberto niet. De onderwereld niet. Niemand.

Lily moest een symbool van schuld zijn — gebroken, uitdagend, gewend om aan de kant geschoven te worden. Maar ze knakt niet. Ze bijt van zich af. En op de een of andere manier eist ze in haar stilte meer van me dan wie dan ook ooit heeft gedaan. Ze denkt dat ze gewoon weer een bezit is. Maar ik verzamel geen schoonheid. Ik claim het. En ik geef het nooit meer terug.

WREDE SPELLETJES

WREDE KETENS

WREDE LEUGENS

"Laat me los," eiste ik opnieuw, terwijl mijn stem licht trilde.

Hij smeet de zware deur achter zich dicht met een daverende klap die door de stille hal echode. Killian duwde me verder de kamer in, terwijl hij mijn hand nog steeds pijnlijk stevig vasthield.

Misschien was het ook de overweldigende, zielverwoestende schaamte van het feit dat ik als een misdragend dier door het feest was gesleurd waar, zo voelde het, de complete onderwereld van New York bij stond. Hoe dan ook, ik voelde de vervelende prikkeling van tranen die elk moment konden vloeien.

Hij liet eindelijk mijn hand los; zijn vingers verslapten abrupt, alsof de aanraking met mij hem walging bezorgde.

Hij schudde langzaam zijn hoofd en wreef met zijn hand ruw over zijn gezicht in een gebaar van pure woede. Zijn andere hand balde zich tot een vuist die hij in zijn zij plantte; zijn houding straalde nauwelijks ingehouden razernij uit. Hij snoof, zijn trekken vertrokken in een masker van woede.

"Wat deed je in godsnaam op dat feest?" vervolgde hij, zijn stem weer verheven; het schreeuwen begon opnieuw. "Je hoort daar niet te zijn. Je hoort aan het werk te zijn. Je hebt niets te zoeken op mijn feest."

"Ik was wat… plezier aan het maken," beet ik hem toe. Het woord smaakte bitter in mijn mond, een holle spotternij van de vluchtige momenten van genot die ik eerder die avond had ervaren.

Toen ik mijn mond opende, vastbesloten om een woedende verdediging van mijn acties te starten en de stortvloed aan woede en vernedering die in me kookte de vrije loop te laten, was hij me opnieuw voor. Hij sneed me de pas af voordat ik ook maar één lettergreep kon uitbrengen.

"Je hebt geen—" beet ik van me af, mijn stem trillend van woede.

"Oh, maar dat heb ik wel, schat," onderbrak hij me. Zijn stem daalde plotseling, zakte weg naar een gevaarlijk lage toon, een ijzingwekkend zachte fluistering die nog angstaanjagender was dan zijn geschreeuw daarvoor. Rauwe, ongebreidelde woede flitste als bliksem achter de onweerswolken in zijn ogen. "Ik bezit je."

---

★★★★★ Absoluut verslavend! De chemie? Krankzinnig. De plotwendingen? Ik heb meer dan eens naar adem gehapt. Elk personage is gelaagd, gebroken, echt — en ik voelde alles samen met hen. Ik kon niet stoppen met lezen en nu weet ik niet wat ik met mezelf aan moet. Als je houdt van dark romance die diep gaat en toch die bevredigende slow-burn geeft... dan is dit HET.